| | 1. . Stosunek pieniądza do złota. W krajach socjalistycznych banknoty nie są wymienialne na złoto i nie są znakami złota (tzn. nie są substytutami pieniądza złotego w jego poszczególnych funkcjach). Problem stosunku pieniądza do złota w gospodarce socjalistycznej wywołał wiele dyskusji. Niektórzy ekonomiści twierdzą, iż złoto pozostaje jedynym materiałem pieniężnym również w socjalizmie, zaś bilety bankowe występują jako znak, symbol złota, które zastępują w obiegu wewnątrz kraju. Punktem wyjścia ich rozumowania jest twierdzenie, że pieniądz, aby odgrywać rolę miernika wartości, musi sam posiadać wartość. Realnym pieniądzem może więc być tylko pieniądz złoty. uzyskaną z eksportu do nich swoich towarów. W razie potrzeby wyrównują ujemne saldo w bilansie płatniczym eksportem złota (lub dewizami wymienialnymi na złoto). W rozliczeniach między krajami socjalistycznymi złoto nie uczestniczy. Podstawową formą jest tu clearing (dwustronny lub wielostronny). Jednostką rozrachunkową jest rubel radziecki.
Rozważania te na temat stosunku pieniądza do złota opierają się na założeniu, że waluta krajów socjalistycznych ma charakter waluty wewnętrznej. Założenie to odpowiada istniejącemu dotychczas stanowi rzeczy, lecz nie wynika z samego charakteru gospodarki socjalistycznej.
| |
|